Ankara Seyahati’nin birinci ve ikinci günlerini yazdıktan sonra epey aksattım bloglamayı.

Bu sırada 2. Ankara seyahatimi yaptım geldim desem inanır mısınız : )

1 ayı geçti o güzel Ankara seyahatini gerçekleştireli, hergünü bambaşka hatıralarla dolu. Hatırlayabildiklerim eskisine göre daha az ya da zaman zaman aklıma geliyor. 3. günü de hatırladığım kadarıyla yazayım da dedim diğer günler ne olur bilemem.

Sabah yine kalktık 9 civarlarında… 2. günün gecesinde kısaca değindiğim gibi fotoğraf makinam ortalıklarda yoktu. Bir süre bakındık etrafa ama hala görünmüyordu… Bulamadık evde maalesef. Çıktık evden ve Beytepe’deyiz. Bu sefer kimlik kontrolü var nizamiyede… Ama ne kontrol? Görüşme için Tuncay Hoca’yı arayıp onay bile aldılar güvenlik elemanları. Saat 11.10 civarlarında ancak yanında olabildik Tuncay Hoca’nın.Daha doğrusu kapıda karşılaştık ve hemen yemeğe çıktık. O sırada kapıda Yasemin Hoca’yla da tanıştık ayaküstü… ( Yasemin AKMAN: Yök’teki PDR Programı değişikliğine imza atan 4 isimden birisi )
continue reading "Ankara Seyahati - 3"

Ankara Seyahetinin hatıralarını anlatmaya burada başlamıştım… 2. günün sabahından devam; ( 18 Mart 2008 )
Geç saatlere kadar uyumayınca sabah kalkması bir hayli zor tabi. Özellikle de Ercan için, adam çalışıyor… Ercan bizden önce kalkıp gitti okula saat 9 civarında da biz yataktan kalkabilme uğraşı veriyorduk, Ankara’nın 2. yorgun günü için. Apar topar kalktık ve hazırlandık. Saat 11.00′da Tuncay Ergene ile randevumuz vardı Beytepe’de. Ercan’ın tarif ettiği gibi dolmuşların geçtiği yere indik ve ARMADA dolmuşlarını bekliyorduk. Biraz sonra tabelasında ARMADA yazan dolmuş geldi biz yine de temkinli olmak için sorduk; ( Geyiği )

- Dayı Armada’ya gider mi?
- CIK..
- Eyvallah…
Biraz daha bekledikten sonra hem ARMADA yazıp hem de ARMADA’ya giden dolmuş geldi ve bindik. Beytepe’ye vardık saat 10.20 civarlarında. Gariptir ki ilk gün kimlik sorgulaması olmadan girebilmiştik kampüse.

Ders çıkışında bizimle buluşacak olan Fatma‘yı beklemek üzere bir cafe’ye oturduk, bişeyler atıştırdık kahvaltı niyetine. Fatma’da geldikten sonra yavaş yavaş fakülteye yol aldık ve Tuncay Ergene ile uzun zamandır beklenen görüşme. Tuncay Hoca’nın başka bir randevusu nedeniyle yaklaşık yarım saat süren bir bilgilendirme. Ertesi gün saat 11.00′da tekrar görüşmek üzere hoşkalınlar…
continue reading "Ankara Seyahati - 2"

16 Mart Pazar günü akşam 8 sularında yola çıktık Malatya’dan…

Metin, Nevzat ve Emre…

www.pdrciyiz.biz’in ‘Psikolojik Danışmanlar Mesleki Kimliklerine Sahip Çıkıyor’ adlı projesiydi ziyaretimizin asıl sebebi.

Ankara; gidiyorduk ama kimi tanıyorduk? İletişime geçeceğimiz, yaklaşık 1 hafta boyunca etkileşimde bulunacağımız insanların büyük kısmını hayatımızda 1 defacık bile görmemiştik…

Otobüse 3 kişi bindik ve 2′li koltuklardan arda kalan tek koltukta birimiz oturmak zorundaydık. Bu ben olacaktım, bu durum öylesine gözüküyordu… Taa ki terminalden uzaklaşıpta yolcu almak için durduğumuzda yanıma oturacak kişinin sarhoş olduğunu anlama anıma kadar.

- Merhaba yeğen.

- Merhaba ( burnumun direğini kıracak Efes kokusu )

Koltuktan öne doğru eğilip Nevzat ve Metin’e ne demiştim ki o anda?

Böylece başlayan bir yolculuk… Her sıkıcı yol arkadaşı edindiğimde yaptığım gibi taktım kulaklıkları müzik dinledim 10 saatlik yolculuğun kendimle olduğum anlarında…Şişme yastığım patlak çıkınca mecburi bir durumdu birazda…

Saat 7 gibi AŞTİ’ye indik ki ben o andan itibaren MAŞTİ’ye benzer yanlarını bulmak için zorluyordum kendimi. İsim benzerliği ve işlevi haricinde benzer bir yanı yokmuş meğersem. Böylece bitti bu gereksiz sorgulamam
continue reading "Ankara Seyahati"

Onuncu madde:
Sevdiğin bir arkadaş bulursan,
eninde sonunda hepimizin
varoluşsal açıdan yalnız olduğunu,
sonsuz yalnızlığın er ya da geç
en beklenmedik arkadaşlıklara bile
galebe çalacağını unutacak kadar
alışmaya kalkma ona.

içimdeki öz içindekileri selamlamaktan bıktı belki. hayalim kuşlar kadar özgür olmakken insanca yaşamakta zorluk çektim belki de…

Sanal İçi boş bir dünyadır, alacaklarınızı alın ve terkedin!

Tam uykuya dalmak üzereydim ki canımı gerçekten sıkan bir şey olduğunu farkettim. Kalktım msn listemi temizledim.Daha önce yaptığım, 100′lerce kişiyi sildiğim gibi…

Tüm sitelerimi satılığa çıkardım… bazılarının hesaplarını sildim kapattım.Gece boyu 30 siteye kepenk kapattırdım sanırım. buraya da simsiyah bir ekran ve tek resim koyacaktım. Uğraşmaya vaktim kalmadı…

Sana elveda diyorum sanal dünya, ruhumu özgür kılmaya gidiyorum…

www.pdrciyiz.biz var ve de ben varım.

Arada bloglar, maillerimi okur… ama esirinin olmam. Hep karşı çıktığım sanal dostluklara noktayı koyuyorum.

Yaşamımız Onurumuzdur bizlerin… Bilgisayar başında geçen bir gece sonrası sabah 8′de dilimden dökülen kelimelerden ibaret yazdıklarım.

150 Ytl. olan başbakanlık bursları ve öğrenim kredileri, bu aydan itibaren 160 Yetaale oldu…

Bozdurun bozdurun harcayın e mi öğrencicikler : )

10 Ytl İle Neler Yapılır?

Ayda 2 defa sinemaya gidilir.

1 ay boyunca fiyatı 30 kuruş olan bir gazete okunabilir.

10 tane film kiralanabilir.

1 adet kitap alınabilir.
continue reading "Burslar 160 Yetaale"

Stres dolu, çoğu zaman umutsuz, notların arasında boğulmuş bir vaziyette geçen 2 hafta…

Vizeler, finaller ve bütler. Hep böyledir değil mi?

Çünkü tanıdığım hiç bir üniversite öğrencisi bu 2 hafta haricinde ders çalışmaz. Hatta çoğu derslere bile gitmez. Yılda toplam 12 hafta bu stresi yaşar. Tabi bu haftaların habercisi bir önceki haftalarda var. Tatili zehir eder bayramlarda, memleket günlerinde.
continue reading "Ah Şu Finaller"

Bugün gittim berbere saçlarımı bi güzel kestirdim. 3 numara gibi bişey oldu saçlarım…

Çocukluğumdaki deyimlerle kabak gibiyim :d

İlkokul 4-5. sınıfta başladı saçlarım beni terketmeye. O zamanlar moda gibi hayatıma giren, benden hergün birkaç tel götüren bu trend yıllardır hiç bitmedi. Pek umursamıyordum aslında fakat son zamanlarda yastığımda ve klavyede sürekli gözüme ilişen saç birikintileri moralimi bozmaya da başladı.

Y ıllardır kahkülle kapatmaya çalıştığım alnımda meydana çıktı böylelikle. Meğersem kafamın yarısı alnımdan ibaretmiş

Aynada başka birisi varmış gibi oluyor bazen ama hoşuma gitti bu halim.
continue reading "Orjinal Kellik"