Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat’ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz,düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz,ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez,dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız,çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu,sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu,uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.

Khalil Gibran

Teşekkür K. Herzem ; )

Ankara Seyahetinin hatıralarını anlatmaya burada başlamıştım… 2. günün sabahından devam; ( 18 Mart 2008 )
Geç saatlere kadar uyumayınca sabah kalkması bir hayli zor tabi. Özellikle de Ercan için, adam çalışıyor… Ercan bizden önce kalkıp gitti okula saat 9 civarında da biz yataktan kalkabilme uğraşı veriyorduk, Ankara’nın 2. yorgun günü için. Apar topar kalktık ve hazırlandık. Saat 11.00′da Tuncay Ergene ile randevumuz vardı Beytepe’de. Ercan’ın tarif ettiği gibi dolmuşların geçtiği yere indik ve ARMADA dolmuşlarını bekliyorduk. Biraz sonra tabelasında ARMADA yazan dolmuş geldi biz yine de temkinli olmak için sorduk; ( Geyiği )

- Dayı Armada’ya gider mi?
- CIK..
- Eyvallah…
Biraz daha bekledikten sonra hem ARMADA yazıp hem de ARMADA’ya giden dolmuş geldi ve bindik. Beytepe’ye vardık saat 10.20 civarlarında. Gariptir ki ilk gün kimlik sorgulaması olmadan girebilmiştik kampüse.

Ders çıkışında bizimle buluşacak olan Fatma‘yı beklemek üzere bir cafe’ye oturduk, bişeyler atıştırdık kahvaltı niyetine. Fatma’da geldikten sonra yavaş yavaş fakülteye yol aldık ve Tuncay Ergene ile uzun zamandır beklenen görüşme. Tuncay Hoca’nın başka bir randevusu nedeniyle yaklaşık yarım saat süren bir bilgilendirme. Ertesi gün saat 11.00′da tekrar görüşmek üzere hoşkalınlar…
continue reading "Ankara Seyahati - 2"

İKİNCİ GÜLHANE FERMANI

170 yıllık bir olimpiyat koşusu bu.

Bundan yaklaşık 170 yıl önce, Mustafa Reşit Paşa’nın okuduğu Gülhane Hattı Hümayunu ile burada, Gülhane Parkı’nda yakıldı Hürriyet Olimpiyatı Meşalemiz.

Meşalenin geçtiği yerlerde Padişahlar tebaalarına; adalet, eşitlik, hukukun üstünlüğü vaat etti.

170 yıl bu vaatlerle geldi geçti.

170 yıl sonra yeniden aynı yerdeyiz. Hürriyet meşalesinin ilk yakıldığı yerde.

Hürriyet meşalesinin sönmüş ateşini yeniden yakmak için.

Uzun uzun yolları aşıp geldik, başımıza gelmeyen kalmadı.

1876’da anayasa ilan edildi. Tamam, şimdi adalet, eşitlik, özgürlük gelecek sandık, yanıldık, koyu bir istibdat rejimi ile karşılaştık.

1908 Devrimi oldu; Türkler, Ermeniler, Kürtler hep birlikte sokaklara çıktık, o günü Hürriyet Bayramı ilan ettik, kutladık. Çok partili hayata geçildi, sosyalist partiler kuruldu, feminist dergiler yayınlandı, grevler oldu, Meclis’te demokratik tartışmalar yaşandı.

Ama hürriyet meşalesinin ateşi kısa ömürlü oldu. İktidar ateşiyle yanıp tutuşanlar, bizi ateşten savaşlara soktular.
continue reading "Biz Bir Demokrasi Sınıfıyız Gülhane Parkında"

16 Mart Pazar günü akşam 8 sularında yola çıktık Malatya’dan…

Metin, Nevzat ve Emre…

www.pdrciyiz.biz’in ‘Psikolojik Danışmanlar Mesleki Kimliklerine Sahip Çıkıyor’ adlı projesiydi ziyaretimizin asıl sebebi.

Ankara; gidiyorduk ama kimi tanıyorduk? İletişime geçeceğimiz, yaklaşık 1 hafta boyunca etkileşimde bulunacağımız insanların büyük kısmını hayatımızda 1 defacık bile görmemiştik…

Otobüse 3 kişi bindik ve 2′li koltuklardan arda kalan tek koltukta birimiz oturmak zorundaydık. Bu ben olacaktım, bu durum öylesine gözüküyordu… Taa ki terminalden uzaklaşıpta yolcu almak için durduğumuzda yanıma oturacak kişinin sarhoş olduğunu anlama anıma kadar.

- Merhaba yeğen.

- Merhaba ( burnumun direğini kıracak Efes kokusu )

Koltuktan öne doğru eğilip Nevzat ve Metin’e ne demiştim ki o anda?

Böylece başlayan bir yolculuk… Her sıkıcı yol arkadaşı edindiğimde yaptığım gibi taktım kulaklıkları müzik dinledim 10 saatlik yolculuğun kendimle olduğum anlarında…Şişme yastığım patlak çıkınca mecburi bir durumdu birazda…

Saat 7 gibi AŞTİ’ye indik ki ben o andan itibaren MAŞTİ’ye benzer yanlarını bulmak için zorluyordum kendimi. İsim benzerliği ve işlevi haricinde benzer bir yanı yokmuş meğersem. Böylece bitti bu gereksiz sorgulamam
continue reading "Ankara Seyahati"

Onuncu madde:
Sevdiğin bir arkadaş bulursan,
eninde sonunda hepimizin
varoluşsal açıdan yalnız olduğunu,
sonsuz yalnızlığın er ya da geç
en beklenmedik arkadaşlıklara bile
galebe çalacağını unutacak kadar
alışmaya kalkma ona.

Ankara… İnsan yeni gittiği, görüşeceği insanların neredeyse tamamını ilk defa göreceği bir mekanda yabancılık çekmez mi?

1 hafta sonrasında Ankara’dan ayrılmak kolay olmayacak. Hepinize çok teşekkür ederim.

İçeriğe göre başlık oluşturduğum yazılardan değildi bu… yazıyı yazmak için koymuştum başlığı.

Günün yorgunluğunu üzerimde hissetmeye başladım.Klavyenin başında yorulan parmaklarım ve odaklanamayan gözlerim açıklıyordu bunu bana. yaklaşık birbuçuk saat önce dışarıya çıktım. garip bir haletle. 1 km. ötedeki benzin istasyonu insanların olduğu en yakın yerdi bu saatte. yürümeye başladım oraya doğru. repertuarıma sagopa kajmerle başlamıştık. ama bugün senle olmaz dedim. daha ruha hitap eden parçalar olmalıydı.

Yalın küçücüğüm demeliydi heralde.

‘ Küçücüğüm herşeyim…. ‘

Yaşar sevdayı sinemalarda betimlemeliydi.

Dursun Ali’yle ulvi bir sevgi de olmalıydı gecemin karanlığında…

Köpeklerin havlamaları da kaygı oluşturmalıydı bende. sevgi birazda kaygıydı bu gece.

ne alacağımı bilmeden markete girdiğim zamanlardaki gibi bilinçsiz bir girişti yine…

meyve suyu ve süt sabaha kadar bilgisayar başında işimi görür diye düşündüm. kasaya yanaşırken de kardeşimi unutamadım… sevdiği çikolatalara elim uzanıverdi bir anda. ve çıktım marketten. eve mi gidiyordum ki?
continue reading "Gündüze Özlem"

Hoşuma gitti…

Binalarımız çöktü, dozerle tankla ezildi evler. Hurdaya döndü son model otomobillerimiz. Dev çukurlara gömdük eski elektronik aletleri. Art niyetlerimizin balta girmemiş ormanı orada.Merhametin ölü kaburgası orada. Acı çekmeye ve intikama ayarlı bir saatli bomba büyük patlamayı bekliyor.

Hava yastıkları koruyamayacak hiçbirimizi, ölgün bir rüzgârın hatırası kalacak boz tepelerde. Geceleyin gemiler öylece duruyorlar toprakta. Çatlak, kuru, cansız toprak. Hayali akarsuların çağıltısına karıştı vahiyler.

Göğün altında kendi benzerini arıyor herkes. Ninelerle dedeler ahitlerini bıraktılar gittiler. Ruh kaldı. Tozlu bugün. Ruh: İnsansız gelecekten önce ‘son çıkış’.
continue reading "Bir Kâinat Kuralım Harflerle"