Burada bir adet var, belki bazılarınız biliyordur; şafak saymak. Asker kışlaya girdiği günden itibaren belli bir süre orada kalır ve geçirilen süreler toplam süreden düşülerek sayılmaya başlanır. İşte askeri jargonun zorunlu mağdurlarının her gün bahis olan konuşmalarından birisi de bu. Şafak kaç tertip, şafağını söyle de bi içimiz rahat etsin gibi cümleler hiç usanılmadan günlerce kurulur. İlk geldiğim sıralarda epeyce garipseyip kendimce anlamsız da bulmuştum aslında bu denli önemsenmesini. Oysa olay benim açımdan da bu şekilde devam etti. Şafak saymak bir umut. Gerçekten bir umut ve çok sahici. Kişi burada sosyal yaşamdan tamamen izole bir durumdayken onu yaşama bağlayan somut olgu şafak saymak. Önce şafak karanlıklarla başlıyor konuşmalar acemi dönemlerde. Bu çok uzun askerliğim var konuyu deşeleme demek. 300′den, 200′den, 100′den düşmek gibi deyimlerde var. Bazen de plakalara düştüm denir. Bu 82′den düşmek anlamına gelir ve asker saydığı günün denk geldiği ilin plakası karalanmaya başlar. 81 Düzce’nin plaka kodudur. Ve o gün, a4 kağıda yazdırılmış Türkiye haritasında Düzce’nin sınırları itinayla karalanır, ertesi gün Osmaniye, Kilis diye devam eder.  Bazen tekrarlanan bir gelenekte o gün saydığın ilden gelen bir asker varsa onun sırtına binmektir. Örneğin 44 gün kala Malatyalı bir arkadaş sizi sırtına alır. Hatta son sayılara doğru artık sadece il veya gün değil şafak tekerlemelerle ifade edilmeye başlar. 6 haftaya evde kahvaltı, ne biksi ne keleş sadece 5 gibi.  Ertesi sabah ayrılacaksanız eğer Şunu söylemek ve duymak harika bir his yaratıyor; şafak doğan güneş. Ayrıca şafak bastırması diye bir kavram daha var ki bu biraz daha karışık ve tam anlamıyla anlatmakta ben de güçlük çekiyorum. Şafağınız azalmıştır fakat siz kışladan ayrılma gününü bir süredir her daim yaşıyorsunuzdur. İşte günlerin geçmek bilmediği, her şeyin sıradanlaştığı bir zaman vardır ki o an şafak bastırıyordur. Depresif bir duygu durumu ama varoluşsal olarak amaçsızlaşmayı da içeriyor.

Ben  366 günden saymaya başladım. Kocaman 1 yıl. Şafağım mı? Bugün 71, yani Kırıkkale. Henüz şafak bastırmıyor, ya da geldiğim günden beri hissettiklerimde bi farklılık olmadığı için ben öyle sanıyorum. a4 kağıda ben de yazdırdım harita fakat henüz karalamadım hiç bir ili, sanki karalarsam bitiremeyecekmişim gibi.