Harpleri bitiremezsiniz derler. İnadına çabalayanlara inat sanki. Artık görevi başında bir psikolojik danışmanım. Toplantılara giriyorum, görüşmeye yapıyorum, odam var, çevremde beklentileri olan insanlar var ve bunlara cevap vermek durumunda olan ben.

17 günden bu yana İzmir’in birçok köşesinde devam eden yaşantım bir süredir Ödemiş’e yerleşmemle stabil erdi. Dediğim gibi tek başıma büyük bir ev tuttum. Tek başına yaşamak zor ama güzeldir. Eğlenceli sayılmaz ama verimlidir. Canlı geçmez ama doyum alabilirsiniz. Zira bu yıl özel bir yıl. Yeniden ev taşımak, eşya yerleştirmek kolay değil. Yavaş da olsa ilerliyor.

Çok ciddi diş ağrılarıyla geçen ilk İzmir günlerinin ardından dayanılmaz boyuta gelen acılar sonunda azı dişlerimden birini çektirmek zorunda kaldım. Şimdi sağlıklıyım.

Çok sıcak hala. Temmuz gibi.

Okul psikolojik danışmanı olmak bunun yanında uğraşmanız gereken bolca evrak işlerininin takibini de gerektiriyor. Bunun farkına yeni vardım. Katılmanız gereken komisyonlar, kurullar, toplantılar ve diğerleri.

Ama eğlenceli ve verimli.

Facebook profilimi 2 gün önce yeniden aktif ettim. Özlemişim arkadaşlarımı. Yeniden merhaba.

İnternetim bağlanmadı o yüzden de içimde kuvvetli bir bloglama dürtüsüyle dolaşıyorum sokaklarda. Başlığı İzmir olup da içeriği çok daha başka olan bir yazı tasarlamıştım oysa.

İnsanları seven ama insan ilişkilerini sevmediğini iddia eden benim de kendisini sevmekten alıkoyamadığım eski bir dostumun insanlık adına söyleyecek çok az şeyi kalmış. Zira çoğu zaman farkedemediği ilişkilerdeki saflığı, şimdi bir meşrubat şişesine dönüşmesine neden olmuş. Kendisine büyük geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz. Gazoz şişesinin kapağı var iken cazibesi mevcuttur.