Emre BAKIR

6. yıl

Emre — Sat, 19 May 2012 22:00:50 +0000

5 yıl önce 19 mayıs 2007‘de başlamıştım internette günlük yazmaya. zaman zaman eskileri okuyup, yazılarımda, duygu ve düşüncelerimde nelerin değiştiğine bakıyorum. duygu ve düşüncelerimin değişmesi her daim beklendik birşey. fakat yazılarım, yazma şeklim, kurduğum cümleler, sözcükler… bir çok şey değişiyor. gündelik hayatın öznelliğiyle birlikte nesnel ve pratik bilgi içeren yazılar da yazmaya başlamışım. senli benli konuşmalardan akademik dilin daha yoğun olduğu yazılar yazmaya başlamışım. 1000′e yakın blog girişi yapmayı denemişim, bunların bir kısmın yıllardır taslak halinde tutmuşum. velhasılı kelam 5 yılı doldurmuşum. kendi sitemde 6. yılım. diğer internet sitelerini öyle çok uzun süreler devam ettiremesem de yaşadığım sürece blog yazmaya devam edeceğim.

Yeniden İşbaşı

Emre — Sun, 29 Apr 2012 23:19:05 +0000

nerede kalmıştık?

uzunca bir ara verdikten sonra iddialı bir şekilde yeniden yayına soktuğum bir web sitesinde kullanmıştık bu sloganı. nerede kalmıştık, eskide ne vardı ve yeniye ne koyacağımızı vaad ediyorduk? oralardan bir çağrışım yaptı, 2.5 aylık işsizlik hayatının tatlı tembelliğini az önce sakallarımı traş ettiğimde acıyla harmanladım. bu kadar üzüleceğimi düşünmemiştim vücudumdan ayrılan tüylere. elimi hafif hafif dokundurup burktuğumda sinmiş sigara kokusunun elimde bıraktığı iz midir yoksa izmaritin elimde hep olan kokusu mudur bilmem. ama güzeldi sakallarım, en azından ben gerçekten çok seviyordum. şimdi o dokunuşu erotize edilmiş tensel bir his aldı. bu da acayip. ah neyse. konuşmaya ihtiyacım var benim. epey yer gezdim bu 2.5 ayda doğuya batıya kuzeye güneye, türkiyenin hemen hemen her yerine gittim. ipini koparmışçasına koştum durdum sokaklarda, caddelerde. biraz ders de çalıştım. geç uyandım, geç kahvaltı yaptım. televizyon izledim. saatlerce kendimi ‘bugün ne giysem’ izlerken alamadığımı fark ettim. 1 ay annemin dizinin dibinde durdum. en son kaç yıl önce bu kadar çok evde kaldığımı unuttum bile. buna alıştım, ayrılması bu sefer dokundu. gerçekten dokundu. 17 saatlik bir otobüs yolculuğu yaptım, ve bu öğlen diyarbakır’a yeniden geldim. yarın milli eğitim’e gidip yeniden göreve başlamak istediğimi belirten bir dilekçe vereceğim. aslında istemediğim bir dilekçeyi vermeye gideceğim, yeniden devlet kurumlarında çalışmayı istemiyorum. bürokratik ilişkiler zaten geriyordu, tsk’da bu his iyice tavan yaptı. bi başlayalım bakalım. kafam atarsa basıp istifayı, istanbul’a yerleşmeyi düşünüyorum. 4. sefer stajyerliğimin kalkması için gün sayacağım. kalkarsa ne ala, kalkmazsa da çok da umrumda olmaz açıkçası. ocak’a kadar meb’de devam etmek ürkütücü geliyor. istanbul’da naparım? ona da karar vermedim, çok da kararlı yürümediğini anladım bu işlerin, ya allah diyip başlamak gerek bir yerinden. ömrümü rehberlik odasında devam ettirmeye niyetim yok. allah da yolumuzu açık eder inşallah. bu yaz matematik ya da sanat köyü tarzı bi kamp yapmak geliyor içimden, aslına bakarsan kafama göre arkadaş arıyorum. uyku tulumlarıyla yatmaktan, uzun yürüyüşler yapmaktan, kirlenmekten ve aç kalmaktan şikayet etmeyecek birilerini bulursam kendi kampıma gideceğim. olmazsa internetten bir yerlere bakarım artık.

ohh. bi kitaplık yapmayı düşünüyorum yarın, diyarbakır’da nereden malzeme bulabilirim bilmiyorum.

aşk yok, iş var. hadi bakalım.

sakallarım yok ya, ühü ühü.

Dalıp Dalıp Derinlere Düşünmen Niye

Emre — Sat, 24 Mar 2012 05:31:56 +0000

ağlama bebek, ağlama sende
umut sende herşey sende
yağmur gibi gözlerinden akan yaş niye
bu kırgınlık bu dargınlık sıkıntın niye
çok uzakta öyle bir yer var
o yerlerde mutluluklar
bölüşülmeye hazır
bir hayat var
ağlama bebeğim ağlama sende
yarın sende herşey sende
dalıp dalıp derinlere düşünmen niye
bu suskunluk bu durgunluk kızgınlık niye

Askerlik Bitti, Şu Sıralar…

Emre — Thu, 15 Mar 2012 21:02:47 +0000

askerlik bitti. tunceli’den elazığ’a, konya ve ısparta’ya.yaklaşık 1 ay oldu. sonra aile, akraba, arkadaş derken 2 hafta ısparta.

izmir’e gittim. ordan istanbul, kocaeli, kütahya, eskişehir ve ankara… 15 gün de yollarda sırt çantasıyla geçti. geçti, güzeldi. özlediklerimi görmek güzeldi. özlediğim şehirleri, sokakları, caddeleri görmek de öyle. ve o da bitti. şimdi tekrar ısparta’dayım. yaşamak, dokunmak, yorulmak hakkaten güzel şey. 2 hafta sonra diyarbakır’da işbaşı.

Abdal, Ervah-ı Ezelde

Emre — Thu, 09 Feb 2012 03:03:30 +0000

2011′in mart ayında ervah-ı ezelde adlı parçayla internette sesini duyurmuş bir grup. haluk tolga ilhan ve ali ekber kayış grubun iki ismi. burcu sarak daha sonra grupla birlikte magusa limanı’nı da seslendirdi. albümleri aralık ayında kalan müzik tarafından yayınlandı. yanlış hatırlamıyorsam haluk tolga ilhan devlet sanatçısı olduğu için albüm yaparken izin alması gerekiyormuş, bu yüzden hakkında bir soruşturma da açılmış. özge ünkap’da gruba dahil olmuş.

‘yeni bir müzikal varoluş çabası ve arayışıdır’ sloganıyla varlar ve ben çok beğendim kendilerini. sosyal medyada hesapları mevcut ve blogspot’ta bir sayfaları. bunlardan başka ekşi sözlük’te yazılmış entry’ler harici pek bilgi yok grup hakkında. belki de varoluş arayışları budur, saygı duymak gerektiğine inanıyorum ve müziklerini ilgiyle takip ediyorum. ervah-ı ezelde ve magusa limanı parçalarını aşağıya ekledim, dinleyebilirsiniz. şu sıralar istanbul ve ankara’da konserleri de var.

albümü satın almak için d&r ve esenshop.

albümdeki parçalar;

-ervah-ı ezelde
-başı pare pare dumanlı dağlar
-mağusa limanı
-gafil gezme şaşkın
-zere
-bağbozumu
-dün gece seyrim içinde
-ezim ezim eziliyor yüreğim
-sabahın seherinde ötüyor kuşlar
-bülbül havalanmış yüksekten uçar
-bir of çeksem karşıkı dağlar yıkılır
-başı pare pare dumanlı dağlar
-eğin dedikleri bir küçük şehir
-pınar başından bulanır

Eğirdir Tatil Fırsatı

Emre — Tue, 31 Jan 2012 17:24:38 +0000

Bundan 5 yıl önce Eğirdir’le ilgili fotoğrafların yer aldığı bir yazı paylaşmıştım bloğumda. Flickr’den derlediğim Eğirdir fotoğraflarını yayınlamıştım. Bugün gununtatili adlı tatil fırsatı sitesinde Eğirdir Altıngöl Otel‘in kampanyalı konaklama seçeneği yer almış.

Bu adresten kampanyayı satın alabilirsiniz.

İlanın detayları

TATİL DETAYLARI

Isparta Eğirdir ALTINGÖL HOTEL’de ÇİFT KİŞİLİK odada Oda Kahvaltı tatil kişi başı sadece 55 TL! (Fırsat 31.01 – 14.02.2012 tarihleri arasındaki konaklamalar için geçerlidir.)

Günün Tatili, Isparta Eğirdir Altıngöl Hotel’de çift kişilik odada kişi başı Oda Kahvaltıkonaklamayı içermektedir. Müsaitlik durumuna ve konaklamak istediğin gün sayısına göre dilediğin kadar kod alabilir, aldığın indirim kodlarını birleştirebilir ve tatil keyfini uzatabilirsin.
Bu tatil fırsatı, TÜRSAB (Türkiye Seyahat Acentaları Birliği) 1734 Belge No’su ve HMS YATIRIM DANIŞMANLIK VE TURİZM İŞLETMELERİ A.Ş. güvencesi ile sunulmaktadır.
0-6 yaş ilk çocuk ücretsizdir. Otele giriş 14:00 saatinde, otelden çıkış ise 12:00′dedir.
İndirim kodu, 31 Ocak – 14 Şubat 2012 tarihleri arasında konaklamak üzere yapılacak rezervasyonlarda geçerlidir. Son konaklama tarihi 14 Şubat 2012‘dir. Fırsat blokajı tesise ait odalar için geçerlidir.
Rezervasyon gerekmektedir. Erken rezervasyon tavsiye edilir.
Tatil fırsatına ulaşım dahil değildir. Ancak Uçak Hızıyla Tatil bölümünden avantajlı uçak bileti alabilirsin.
Günün Tatili koduna, tatil detayları yayından kalktıktan sonra ulaşmak istersen, kayıtlı olduğun e-posta adresine gönderdiğimiz e-postadan, cep telefonuna gönderdiğimiz SMS’ten ve sitedeki “Tatillerim” bölümünden ulaşabilirsin.
Günün Tatili’ni bir arkadaşına önerir ve onun da satın almasını sağlarsan sana bir sonraki tatil fırsatında kullanman için 5 TL Tatil Puan hediye edeceğiz. Söz!
Başka indirim ve kampanyalarla birleştirilemez.

NASIL ALINIR? >>>

Tek yapman gereken Hemen Al butonuna tıklamak ve kısa formu doldurduktan sonra bize bıraktığın e-posta adresin ile cep telefonu numarana göndereceğimiz Günün Tatili kodunu beklemek. Dilersen siteye üye girişi yaparak Tatillerim bölümünden de koda ulaşabilirsin.
Kodu aldıktan sonra hemen Rezervasyon Hattı’nı (444 5 467) aramalısın.
Rezervasyon Hattı görevlisine Günün Tatili kodunu verip, seçtiğin günü belirterek rezervasyonunu tamamlayabilirsin.
Eğer çocuğun veya bebeğinle katılacaksan Rezervasyon Hattı görevlisine belirtmeyi lütfen unutma. Tatilini uzatmak için veya farklı bir oda tipi isteklerini yine rezervasyon hattı görevlisine danışabilirsin. Ek ücretler rezervasyonunu tamamlamadan önce tahsil edilecektir.
Unutma! Müsaitlik durumuna göre dilediğin kadar indirim kodu alabilir ve tatilini uzatabilirsin.
DİKKAT! İndirim kodunun iadesi, rezervasyon iptalleri ve tarih değişikliklerini indirim kodunu aldıktan sonraki 7 gün içerisinde bildirmen gerekiyor. Aksi takdirde indirim kodlarını kullanmış sayılıyorsun!
İndirim kodunu iade etmek için kodu aldıktan sonraki 7 gün içerisinde muhasebe@gununtatili.com adresine mail göndermen gerekiyor.
Rezervasyon iptali ya da tarih değişikliği için de yine kodu aldıktan sonraki 7 gün içerisinde Rezervasyon Hattı’nı araman ve değişiklik yapman gerekiyor.ANCAK, otele giriş tarihi bu 7 gün içerisinde bir tarih ise rezervasyonun iptali yapılamaz!
Bu indirim kodunu başka indirim ve kampanyalarla birleştiremezsin.
Tatile giderken Günün Tatili kodunun çıktısını al ya da en kolayı gönderdiğimiz SMS’i mutlaka sakla. Ne olur ne olmaz…
Merak ettiğin tüm konular için Sorular ve Cevaplar bölümünü okuyabilirsin. .

Munzur’da Kar

Emre — Mon, 30 Jan 2012 03:52:22 +0000

Her düşen kar tanesini bünyesine katıp uzaklara götürecek gibi durur munzur. ona öylece uzaktan bakınca görünen odur. oysa erzincan yakasından ya da perteğin ucundan kıvrıla kıvrıla gelen soğuk hava katılaştırınca çehresini nehrin, farklı görünmeye başlar şehrin merkezinden, bayraktepe’den, atatürk mahallesi’nden. kıvrıla kıvrıla gelir çünkü dört bir yanında dersim’in dağları öldürür soğuğu, sıcağı. ama en güzel tepelerden görünür. yavaş yavaş donar nehrin üstü, kıyılardan ortalara doğru, daha durgun sulardan daha akıntılı sulara… sonra beyazlaşır nehrin üstü; maviliğini, yeşilliğini ardına bırakırcasına. sahil boyunca uzanan dağlarına beyazlığına karışmak istercesine. herkese yağar beyaz taneler, ayırt etmez ırkları, düşünceleri, yıldızları, apoletleri. herkese sunar güzelliklerini. ve herkesi iter sıcak yuvalarına. öykü’de oturup bir kahve/çay sıcaklığında kitabını okumaktır kar yağışı. sigaranı yakmak ve göğe süzülüşünü izlemektir munzur beyazlara bürünürken. 6 ay önce oltaların sallandığı, bedenlerin serinlediğini nehrin dönüşüdür, aslına. doğanın kendinde yenilenmesine. bir zamanların kızıllığının utancıdır belki aklığı. o kızıllığı örtmektir bütün derdi. insanlığa olan borcudur.
her bahara yeni bir umut taşımaktır o beyazlık, kirlerinden arınmışlıktır. insanlığa bir umut yakmaktır. bir sorgulamadır.
bir slogandır, ‘yaşasın doğanın tüm renkleri’ diyen.
bir arayıştır; gözelerden başlayıp bir kolu erzincan’a, bir kolu elazığ’a koşan…
beyaz güzeldir, tüm renklerin arasında. kar munzur’da daha bir başkadır.

Sessiz Oda

Emre — Sun, 29 Jan 2012 07:37:07 +0000

Karşılıklı bi susuşmaydı söylenmeyenlerin ifadesi. Farkındaydılar ama kelimelerin sessizliği yüzleşmekten daha kolaydı ve acıyı daha tatlı kılıyordu. Sustukça ömürleri uzuyor, sustukça tepkiler çığ gibi yitikleşiyor, sustukça sevişiyorlardı kimsesizlikle. Bedenlerinde gezinmeyen ruhların biri dünyanın bir yerinde, bir diğeri bambaşka yerlerindeydi kimi zaman. Orada başka kadınlar başka erkekler oluyorlar. Ve başka kadınlara başka erkeklere karışıyorlardı. Başka vücutlarda kendilerini, başkalarının vücutlarında onu buluyorlardı. Ruhları seyyahtı ama bedenleri aynı odada suskun.

Sessizliği ‘Işığı kapatıyorum’ diyen ve ardından sessiz çığlıkların geleceği bir ses bozdu.

Olur dedi sadece.

Işığı kapattı…

Yatağın iki farklı köşesinde onları birbirine denk tutan battaniyeyi çekti üzerlerine…

Öpücük kondurdu yanaklarına…

Uyudular ölmeye…

Anadilimiz “Şiddet” Olmuş Bizim!

Emre — Wed, 25 Jan 2012 06:22:11 +0000

Umut Vakfı‘nın bu haftaki bültenini aynen aktarıyorum;

Anadilimiz şiddet olmuş da haberimiz yok. 3.sayfa haberlerinde haftalık yüzden fazla bireysel silahla işlenen suç haberini arşivliyoruz. Kadına şiddet, aile içi şiddet, yakın akrabalar, arkadaşlar arası şiddet… Bitmek bilmiyor. Kardeşin kardeşe şiddeti, yakınlarımıza uyguladığımız ya da onlardan gördüğümüz şiddet Türkiye’de %57,3. Biz yabancılara değil, yakınımızdakilere şiddet uygulayan bir millet olmuşuz. O zaman kimden korunmak için silahlanıyoruz?

Yürüyüşün olduğu günlerde IANSA’dan (International Action Network on Small Arms) bir rapor geldi. 2004-2008 yılları arası kadına yönelik ölümcül şiddet vakalarını araştırmışlar ve bir rapor hazırlamışlar. Sizce kaç vaka araştırılmıştır dersiniz? Dört yılda 39 vaka. Bunun üzerine araştırma yapmışlar ve vakaların %64’ünün ruhsatlı av tüfeği ile (İngiltere’de bireysel silahlanmaya izin yoktur, sadece av tüfeği edinebilirsiniz) öldürüldüğünü tespit etmişler. Ve kadınlara bir çağrıda bulunuyorlar: Eğer av tüfeği almak için başvuru yapan kişinin şiddet geçmişi varsa, ruhsat verilmesin! Kanada ve Avustralya uygulamasından yola çıkarak daha insanca yaşama koşullarına sahip olabilmek için haklı bir talep.

Gelelim Türkiye’ye. Burada ağlanacak halimize gülesimiz geliyor. Dört yılda 39 vaka üzerinden analizler yapılıp, bireysel silahlanmanın zaten en sınırlı olduğu bir ülkede daha da zorlaştırılması için çağrıda bulunuluyor. Biz ne yapalım? Türkiye’de neredeyse her ay 39 kadın hayatını şiddet yüzünden kaybediyor. Bu durumda ne büyüme oranı, ne sanayileşme hızı, ne de bölgesel güç olmak bizi ilgilendirmiyor! Biz canımızı kurtarmaya bakıyoruz. Şiddet anadilimiz olmuş. Bundan daha iyi bir gösterge olabilir mi?

Şiddetin en uç noktası, silahlı şiddettir. Bizim cinayet oranlarımıza bakınca, yani buzdağının görünen yüzüne, insanın derinlere bakmaya cesareti kalmıyor. İşler o raddeye gelene kadar kim bilir neler yaşanıyor, düşünmeye korkuyoruz. En basitinden çocuklarımız durdan sustan anlamıyor. Ne zaman ki annesi çocuğu hırpalıyor, ağzına iki tokat atıyor, çocuk o zaman durması gerektiğini anlıyor. Çünkü hiç normal sesle bir hareketi neden yapmaması gerektiği, yaptığı zaman sonuçlarının ne olacağı anlatılmamış. Yanlış bir şey yapınca yemiş tokadı. O yüzden ancak tokat yediğinde durması gerektiğini anlayabiliyor ve o yüzden büyüdüğünde de ancak dayak yediğinde durması gerektiğini, yanlış yaptığını anlıyor. Ve işte tam da bu yüzden birini durdurmak istediğinde önce yumruklarını, sonra silahını konuşturuyor.

Şiddet genlerimize işlemiş. Artık neyin şiddet olduğunu bile ayrımsayamıyoruz. Herkes birbiri ile bağırarak konuşuyor. Daha sonra üzerine yürüyor. Zaten bundan sonra duracak yer kalmıyor: fiziksel ve bireysel silahlı şiddet. Ancak bu dili, şiddet dilini hala bilmeyenler var aramızda. Bu dili anlamayan, hiç konuşmamış o yüzden de karşı taraf şiddet dilini konuştuğunda şaşırıp olduğu yerde kalanlar var. Aynı ülkede yaşıyoruz ama anadillerimiz farklı. Birimizin ailesinde konuşma dili, diğerinde şiddet dili hâkim. Gün ola hayat sizi karşı karşıya getirdiğinde, hele ki farklı düşünüyorsanız, vay halinize! Anadilimiz şiddet olmuş bizim de haberimiz yokmuş.

İyi haftalar,
Umut Vakfı

24.01.2012 haftalık Umut Vakfı Bülteni

Yalan Dünya’ya Bir de Buradan Bakmak

Emre — Tue, 24 Jan 2012 17:40:20 +0000

2004-2009 yılları arasında keyifle izlediğimiz Avrupa Yakası’nı eminim hepimiz tebessümle hatırlayacağız. Hatırlayacağız diyorum çünkü 3 yıl önce bitmiş olmasına rağmen hala tadı damağımızda birçoğumuzun. Gülerek, eğlenerek izledik fakat ben bu yazıda farklı bir noktadan bakmak istiyorum. Dizinin bize kazandırdıklarından birtanesi de antisosyal, obsesif, histerik vb. ‘zor kişilikleri’ gündelik yaşama aktarması ve belki de sevdirmesiydi. Onların bir psikiyatri kliniğinde patoloji olarak nitelendirilen davranışlarını izlerken kahkahalara boğulmuşluğumuzdur. Peker Açıkalın’ın canlandırdığı Gaffur, Hasibe Eren’in canlandırdığı Makbule, Engin Günaydın’ın canlandırdığı Burhan, Binnur Kaya’nın canlandırdığı Şahika karakterleri gözlerimizin önüne geldi mi? Dizinin bize bu açıdan çok önemli bir kazanımı olduğu düşüncesindeyim. Hatta bu tiplemelerin taklitleri bile özellikle çocuk ve ergen grupları arasında sosyal kabul artırıcı faktörler haline dönüştü. Bir yanda silahlı şoven bir karakter olan Polat Alemdar var iken açıkçası bu tatlı patolojik karakterlerin modellenmesi daha efdal geldi.

Gülse Birsel’li yeni dizisi Yalan Dünya başlayalı 2 hafta oldu. Dizide, İzmir’den İstanbul’a oyunculuk yapmak için gelen Deniz ve kardeşi’nin etrafında oluşturulan bir yaşam biçimi ile, Altan Erkekli’nin aile reisi olduğu, Beyazıt Öztürk, Hasibe Eren, Olgun Şimşek’li bir muhafazakar aile örüntüsü 2 ana unsur olarak göze çarpıyor.

Eğer sorunlarınızı mizahla ifade edebilme noktasına gelmişseniz, artık konuşuyorsunuzdur ve çözüm o kadar da uzağınızda değildir.

Özellikle AKP iktidarıyla birlikte yükselen muhafazakar ‘yeşil sermaye’ değerlerinin şehirlere taşınması ve iktidarın gücüyle toplumsal alanın bir çok noktasına nüfuz etmesiyle birlikte sosyolojik bir çok olgu ortaya atıldı son dönemlerde. Mehmet Altan’ın kent dindarlığı ve Muzaffer Şerif’in mahalle baskısı kavramları öne çıkan sosyolojik kavramlardan.

Yalan Dünya’nın ilk 2 bölümünde; muhafazakar ve yeni şehirleşen bir aile ile nispeten daha önce bu sürecini tamamlamış klasik Nişantaşı ahalisinin gündelik yaşamdaki farklılık ve çatışmaları Gülse Birsel karakterleriyle ekrana taşındı.

Ben keyifle izledim ilk 2 bölümü, herkes gibi Orçun karakterini çok beğendim. Hala izlemeyenlere tavsiye ediyor, izleyenlere de bir de bu gözle bakmayı öneriyorum.