Ben  366 günden saymaya başladım. Kocaman 1 yıl. Şafağım mı? Bugün 71, yani Kırıkkale. Henüz şafak bastırmıyor, ya da geldiğim günden beri hissettiklerimde bi farklılık olmadığı için ben öyle sanıyorum. a4 kağıda ben de yazdırdım harita fakat henüz karalamadım hiç bir ili, sanki karalarsam bitiremeyecekmişim gibi.

9 aydan sonra buraya ve sonsuza.

Eylülden bu yana Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı Diyarbakır’da bir köy okulunda çalışıyorum. Diyarbakır’ı ve bir halkı tanıyorum, gözlemleme fırsatı buluyorum. Epeyce keyifli zamanların ardından yarın bir yolculuk… Burada edindiğim dostlarım, arkadaşlarım, çok sevdiklerim ve sevemediklerim…

Bir çocukken büyümekten, lise öğrencisiyken üniversiteye gitmekten, fakülteliyken mezun olmaktan, kısacası sahip olduğumu sandığım herşeyi kaybetme korkusu yaşamaktan hala vazgeçebilmiş değilim. Buradan ayrılırken de aynı kaygıyı yaşamak acı.

Hayatlarına dokunabildiğime, hayatıma nüfuz eden insanlara…

Bir yazı yazmak için oturdum bilgisayarın başına 2 aydır herhangi birşey yazmayınca ara sıra aklıma gelen ilginç konulardan bahsetmeyi planlıyorum. Psikiyatri faşizmi, iş hayatım, ve gündem ile ilgili. Tüm bunları toplayacak kadar yerinde değil dikkatim, şu sıralar neler yapıyorumdan bahsetmenin daha doğru olacağını düşünüyorum.

Mesleki yaşantımda ilk yılı geride bıraktım. Nasıl özetlersin bu yılı diye sorduğumda kendime, geride kalan mutlu anlar ulaşılması güç olacağı için acı derim elbet.

Teori ile pratik arasındaki uçurumu gördüm. Uygulamadaki sınırlılıkları, insanların senden işevuruk talepleri olduğunda ya da henüz bir çocuğa sahip olmayan idealist tavırlı, ukela rehber öğretmeni oynadığımda göt gibi kaldığım durumları. Rol yapıyorum sanırım bazen, psikolojik danışmancılık oynuyorum. Çok iyi bir hırsızı ya da. Sıkıştığımda da teslim oluyorum. Mesleki tükenmişlik de öğrenebilebilecekler arasındaydı bu yıl, ama kotardım orasını gibi. Popülist bulduğum pratik psikolojiyi öğrendim mesela. İnsanların bundan ne kadar hoşlandığını gördüm. Cinsellikten bahsettim onlara. Vajinadan, penisten. Bunları konuşan birini görmek şaşırtıyordu hem velilerimi, hem öğrencilerimi hem de öğretmen arkadaşlarımı. Freud’a 5 yıl önce ettiğim haksızlıkları gözümün önüne getirdim. Ben de bir muhafazakardım bu toplumun büyük çoğunluğu gibi. Ve Freud’un bir sapık olduğunu düşünüyordum liseden kalma sığ psikoloji derslerinden bilgilerle. Senden af dilemem lazım sanıyorum üstad yeniden.

Frankl’i, Nietzsche’yi, bireysel temelde özgürlüğü çocuklara anlattım. Adil olma, eşitlik, saygı ve hürriyet gibi kavramları. Anladılar mı bilmiyorum ama belki büyüdüklerinde ve aralarından birkaçı bu kavramları öğrendiklerinde hatırlarına gelebilirim.

Arabuluculuk görevim var mesela, 1. sınıf öğrencisinin beni yemekhaneden elimden tutarak ‘ Bizim bir sorunumuz var rehberlik öğretmenim gelir misiniz’ ricasıyla başlayan, ilerleyen süreçte hiç müdahil olmadan yanımda sorun çözme becerilerini öğrenmiş çocuklarda gördüğüm.

Sonra bir de sünger görevim var; öfkeli veli, öğretmen, öğrenci yatıştırma servisi. ÖYS ( öfkeliyi yatıştırma servisi )

ÖYS gibi acayip sorumluluklarda üstlendim adını hatırlamadığım.

Bugün bir yazı okudum. Rehber öğretmen napıyor ki anca yatıyor; Yapılan bir araştırma sonucunda rehber öğretmenlerinde geceleri uyudukları ortaya çıkarılmış. İronik bir yazıydı.

Seminer döneminde tanımadığım ya da bunun için engeller yarattığımız arkadaşlarımı da tanıdım. Bugün son günü ve keyifliydi diyebiliyorum.

Bu arada Hıdır kişisel de gelişti; eğitimlere falan katıldı. Parasını çar çur etti bunun için!

Hala aynı kilomda ama çok sigara içen ben. Ödemiş’ten son yazımla…

Felsefeyi daha tehlikeli hale getireceğiz

Nietszche

Gelecek yıl nerde miyim?

Mutluyum

Özel bir çok anlamı olan şehir Antalya; ilk şehirdışı yolculuğu yaptığım ve kendimi bildim bileli de hep gidip geldiğim kent. Akşam saatlerinde koyuldum yola ve normalden 2 saat erken ulaştım, nasıl olduğunu hala bilmiyorum yol boyu uyudum.

İlk palmiye ağacını görüşüm, ilk kız kesişlerim, yabancı bir kıza ilk aşık oluşum, ilk denize girişim, ilk güneş yanığım, sivrisinek ısırığım, ilk köpeğim, geleceğimi şekillendiren örnek adamı tanıyışım, ergenliğim, Malatya’dan iple yazın gelmesini bekleyip düşünü kurduğum, tüm kışı burada olmak için yaşadığım şehir. Ben burayı hep sevdim hala da öyle…

Anılar ve düşler canımı acıtır. Yine acıtıyor. Bu otogara kaç insanla geldiğimi bilmem ama kimlerle geldiğimi hatırlarım. Yazıhaneleri unutamam, oturduğum bankları, beklediğim saatleri, anıları.

Güneşin doğmasını bekliyorum devlet sırrı işlerimi bir an önce bitirebilmek için ve hala üşüyorum. Ama titremiyorum. Bir sigara daha içsem kendime geleceğim gibi. Şöyle bir boy göstersem sokaklarda. Ben geldim yine desem. Ve beni karşılasa palmiye ağaçları, rüzgarında hışmıyla soğuk bir merhaba dese.

İçimi ısıtmak için bir kafeye giriyor ve çay içiyorum. Televizyonda akşamdan kalma haberlerin tekrarı var. Ankara’da otobüslerin AŞTİ girişi yaptığı o ıssız ama kestirme yolda bir genç öldürülmüş. Tüylerim ürperiyor o yoldan ne kadar çok gidip geldiğimi düşününce. Ve muhtemelen o gencin yaşadığı korkunun aynısını yaşadığım düşülünce…

İzmir otogar ve oradan Alsancak, karnım aç. Birşeyler girmeli bu mideye. Ne yemeli ne yemeli diye düşünürken aaa Müjdat Gezen hemen sağımda yürüyor o da Alsancak’ta. Baya baya insan gibi, tv’dekinden farksız. Benim güzel gözlerim Alsancak’ta Müjdat aramıyordu ki nereden ilişti gözüme bilmem. Hemen çevirdim başımı güzel seyrime aynen devam.

Mersin Tantunicisi hemen solda. Uzun zamandır yememiştim ama beğenmedim.

Eğitime 1.5 saatten fazla süre var DESEM’i bulmalıyım. Buldum hem de 1 saat önceden ama yine de geç kalabilmeyi başardım. Bu tamamen benden bağımsız.

Sonunda geldi Bediş’te. Ama 5 dk. gecikmeyle, hadi girelim artık TA’laşmak istiyorum.

Füsun Hanım ne kadar tatlıymış meğersem, kaşık çatlı kadın akademisyenlerden değil, Roger’in kendini gerçekleştirmiş dediklerinden. TA’da ne deniyor buna bilmiyorum. Azmi Varan’da aynı internetteki fotoğraflarında gözüktüğü gibi ne eksik ne fazla. Mütevazi, akıcı ve sevecen. Grup heterojen, ama psikolog ağırlıklı birkaç da öğrenci var.

Yavaş yavaş TA nedir öğreniyoruz 20 saatlik ve 3 gün sürecek eğitim başlıyor. Aylardır akademiden uzaklaşmış olmanın verdiği açlıktan yorgun düştüğümün farkına eğitim bittikten sonra varıyorum. Saat 20.30 olmuş.

Alsancak’ta biraz dolaşır ve ardından Manisa’ya… Ertesi gün 9.30 da tekrar DESEM’de. ego durumları, transaksiyonlar, oyunlar, sürücüler…

Yorgun düşen benler, bizler. Pazar günü sanırım geç kalacağız ve kaldık ta. Olsun ama uykumuzu aldık en azından.  Kalan konular ve TA 101 tamamlanmıştır. Sırada İleri TA eğitiminin ilk 6 saati.  Günün ardından sertifikaların takdimi ve İleri TA’ya devam, İTAA üyeliği, Türkiye’de TA ve İzmir TA.

Hoop kordon’a. çay, tavla. Yorucu 3 gün biter bir diğer yorucu 5 gün başlamak üzeredir. Yol sıkıcı gelmeye başlamıştır ve Bir Cinayetin Psikanalizi adlı romanın seyri beni dürtüsel olarak kitap okumaya itmektedir uykulu gözlere rağmen. İyi geceler.