Sıradan bir insan 10 dakikalık bir konuşmada 3 yalan söyler!
Lost, Shark ve 24 dizilerinin yapımcılarından Davranış Bilimcisi Paul Ekman’ın hayatından esinlenen ve başrolünde Pulp Fiction, Rezervoir Dogs gibi en iyi Tarantino filmlerinin vazgeçilmez oyuncusu Tim Roth’un oynadığı drama.

İnsanların yüzlerinden, vücut duruşlarından, ses tonlarından ve konuşma şekillerinden doğru mu yoksa yalan mı söylediklerini analiz ederek FBI başta olmak üzere, polise, hukuk firmalarına, özel şirketlere, askeri birimlere en zor vakaları çözmede yardımcı olan Dr.Lightman ve ekibini konu alıyor.

Tanıtım yazısından da anlaşılacağı üzere beden dili, psikoloji, Dr. Lightman’ın araştırıp geliştirdiği ‘mikroifade’ ler dizinin temasını oluşturuyor. Dizide oldukça yoğun şekilde psikolojik ögelerden yararlanılması beni özellikle cezbetti.  Ki zaten dizi de Lost’un davranış bilimcisi Paul Ekman’ın hayatından esinlenerek aktarılıyor.

Örneğin 2. sezon 1. bölümdeki çoklu kişilik bozukluğu vak’ası oldukça ilgi çekiciydi. Dizi şu anda 2. sezon 11. bölümünde. Şu ana kadar 23 bölüm yayınlandı.

Ayrıntı ve diziden özet görüntüler için resmi site.

1. Sezon 1. Bölümü İnternetten izlemek için.

İlgiyle takip edilebilecek bir kurgusu vardı bana göre. Bilim-Kurguya yakın bir şekilde, gerçeklik sınırları sonuna kadar zorlandı. Malzemesi çok erken tüketildi. 1. Sezon dolu dolu geçmesine rağmen senaristlerin 2 ve 3. sezonda konu bulmakta güçlük çektikleri dizinin seyrini yavaşlattıkları görüldü. İlk sezona göre izleyici kaybetmesine rağmen hatrı sayılır seyircisi vardı.

Takipçileri kapatılacağı haberini aldığından beri ABC grubunu mail bombardımanına tuttu adeta. 20.000′den fazla e-posta gönderildiği söyleniyor. Bir sonuç alınmadı fakat sevindirici olan şu ki; Dizi ilgisiz bir sonla bitirilmek yerine açık bırakıldı. İlerde başka bir kanal satın almak isterse konuya devam edebilir  halde.

PDR öğrencilerine izlemelerini tavsiye edebileceğim bir dizi. Dizinin ana karakterlerinden biri olan Nicole Trager psikoterapist rolünde başroldaki Kyle ise…

Yurtta genelde yağmurlu geçen bayram günlerinde yapılacak en iyi şey sinemaya gitmekti. Ben de öyle yaptım ve A.R.O.G’u izledim. İyi ki de öyle yapmışım.

Belki filmde Arif öncülüğündeki modernleşme projesi, A.R.O.G şehrini Taş Devri’nden Cilalı Taş Devri’ne taşımayı başaramıyor ama Cem Yılmaz hem kendi mizahına çağ atlatıyor, hem de yıllardır hacı fış fış esprileri içinde bocalayıp duran mizah dergilerindeki Kemalist-sol mizaha birkaç tur bindiriyor.

A.R.O.G’un daha ilk günden bu Kemalist-sol mizah geleneğinin artık siyasi öfkesine hâkim olamayıp harakiri yaptığı ulusalcı komiklik Osmanlı Cumhuriyeti’ne gişede fark atması da zaten buna bir işaret.

Modern sanat müzesinde sergilenen ters çevrilmiş pisuara bakıp “bu şaheserle sanatçı dünyadaki adaletsizliği, yaşam denen boşluğu tüm çıplaklığıyla ortaya koymuş” diyen sonradan görme sanat eleştirmeni gibi aşırı yoruma tuzağına düşmek istemem ama basbayağı siyasi dertleri olan bir film A.R.O.G.

Hatta daha ileri gidip şunu da söyleyeyim Mustafa gibi bir filmi bile kaldırmayan hassas Kemalist bünyeler A.R.O.G’daki bazı esprilerden rahatsız bile olabilir.

Zekice yapılmış bir başörtüsü yasağı dokundurması, darbe karşıtı espri, bir töre cinayeti eleştirisi, hızlı modernleşmecilikle dalga geçen bir sahne; sırıtmayan ve sıkmayan siyasi bir derinlik katmış filme.

Daha fazla bahsedip henüz izlemeyenlerin keyfini kaçırmayayım diyorum ama dayanamayıp birkaçını anlatacağım.

Filmin en başları. Arif ile Ceko yeni doğacak bebekleri üzerine konuşuyorlar. Ceko “İnşallah Arif, çocuğumuz sana benzer” diyor. Arif de “Yok benzemesin zor geçer hayatı” diye yanıtlıyor ve hayale dalıyor. Hayalinde karşısında bir güvenlik görevlisi “Çocuğunuz bu kılıkla okula giremez” diye parmak sallıyor. Arif’in küçük oğlunun da kendisi gibi kaytan bıyıkları olunca okula alınmamış, kapıdaki görevli laftan anlamıyor.

Biliyorsunuz geçen filmde uzaya giden Arif bu kez kendini taş devrinde buluyor. Yine acilen geri dönmesi gerek. Taş Devrini yaşayan A.R.O.G. şehrine, birkaç ayda tüm çağları atlatıp zaman makinesini keşfettirmek için acele bir modernleşme hamlesine girişiyor, yani “az zamanda çok iş” yapmaya soyunuyor.

Eline futbol topunu alıp “Beyler buna top denir” dediği sahne “Efendiler buna şapka denir” diyen Atatürk’ü hatırlatmıyor değil. Benzerlik bu kadarla da kalmıyor. Hızlı modernleşmeci Arif de hızlı modernleşmeci Atatürk gibi “gardırop modernleşmesi” hamlelerine girişiyor. Başlattığı eğitim seferberliği ile okulda mızrağın ne işe yaradığını öğrenmeye çalışan çocuklara muhtar heyetinin görevlerini, yerel yönetimlerin önemini anlatmaya çalışıyor, çocuklar boş gözlerle bakınca öfkeleniyor, “Dur sakin ol, sabırlı ol” ikazlarına aldırmıyor, “tahammülsüz modernleşmeci” krizine giriyor, sınıftan zor çıkartılıyor.

Filmde her türlü yeniliğe karşı çıkan, yasakçı kötü adamlar da var. Onlar, A.R.O.G’un bu hızlı modernleşme hamlesinden çok rahatsızlar. Bir gün gelip şehri yakıp, yıkıyorlar. Bu manzarayı gören Cem Yılmaz’ın esprisi ise yine nokta atışı: “Bu darbe bizi 10 yıl geriye götürdü.”

Ancak dikkatli bir gözün fark edebileceği başka zekice ve derinlikli espriler de serpiştirilmiş filme. Mesela insan-maymunlar arasına düşen kara lahitli sahne ile Kubrick’in 2001 Space Odyssey filminin meşhur açılış sahnesine atıf yapılmış. Benim izlediğim salonda çok az kişi anlayıp güldü ama hoştu.

Cem Yılmaz’ın A.R.O.G’da kullandığı siyasi mizah, sok gözüne parmak slogan atmakla, siyasi mizah yapıldığını zanneden klasik dergici mizah geleneğinden uzaklaşan, ABD’deki muhalif mizahın şahikaları The Simpsons ve South Park’ın yakaladığı dile yaklaşmış bir mizah.

Bu aynı zamanda Türkiye siyasetinde henüz yeterince bir karşılık bulamamış olsa da dünyadaki yeni muhalif siyasetin de dili.

A.R.O.G ne “mizah mizah içindir” ile nihilist bir hedonizme boğuyor bizi, ne de “mizah toplum içindir” ile ‘meşaz’ları üzerimize üzerimize boca edip, sıkıyor.

“Apolitik Cem Yılmaz” ezberi bozuluyor. Bu kez sadece küçük adamların hikâyesine değil, büyük toplumsal ve siyasal hikâyeye de cesaretle göz süzmüş bir Cem Yılmaz çıkıyor karşımıza. Türkiye’deki yükselen değerleri, büyük tartışmayı gözlemleyen ve cesaretle esprilerine malzeme yapabilen ‘mizahın Şerif Mardin’i denilebilecek bir Cem Yılmaz ile tanışıyoruz.

Cem Yılmaz, A.R.O.G ile yıllardır osuruğa gülmeye, ucuz erotik esprilere, hacı fış fış takıntılarına mecbur bırakılmış bizleri daha derin ve daha komik yeni bir mizah alanına doğru yükseltiyor.

Korkular, ideolojik önyargılarla girilmemiş bakir ama bereketli bir mizah tarlası burası. Cem Yılmaz gibi birine bir yüzyıllık daha malzeme çıkar buradan.

Unutmayalım ki Kürtçe yasakları, başörtüsü yasağı ile ilgili doğru düzgün mizah üretilememiş, üstüne mizah üretemediği için de bu büyük meseleleri çözememiş bir ülkeden bahsediyoruz.

A.R.O.G, Türkiye’deki mizahın içinde olduğu buzul çağından çıkışının habercisi. Şimdi mizah ateşini yeniden bulan ve kemiklerimizi ısıtan Cem Yılmaz’dan, biz gülmeye cesareti olanlar, bir Türk South-Park’ı, yerli bir Simpsons ailesi bekliyoruz.

Yıldıray Oğur – Genç Siviller / Taraf

Kaynak: http://www.gencsiviller.net/artikel.php?artikel_id=85

Tıklayın.

Vakit geçirmek için gidip ve çoğu sahnesinde kendimi gülmeye zorladığım film. : )

Şafak Sezer’i zaten başrol oyuncusu olarak görmüyorum.Normal bir oyunculuğu var. Film gibi kendiside vasat kalmış.

Eyşan Özhim’in oyunculuğunu beğendim.

Para veripte sinemaya gitmeyin!Tv’ye düşer 1 yıla kalmaz o zaman izlersiniz dicem ama. Esprilerinin tamamı belden aşağı olacağı için sansürden arda kalan kısmını beğenir misiniz bilmiyorum

Saat 03.34. Film bitti ve uyumak için sadece 3 saatim var ama bunu yazmadan uyumak istemedim.

Film için benim özetim: Bir maç oynanıyor… Maç 90 Dk. ve maçtaki 89 dakika maçın 90. dk’sını getirip sadece 90. dakikayı seyrettirmek.Filmdeki herşey son dakikada bitiyor… Maçtaki 10 golde 90. dakikada atılıyor.

Gerçekten harika bir kurgu.Fantastik filmleri sevmeye başladım : )

İzlemediyseniz muhakkak izleyin…

Ayrıntılar

Dolgun saçlarıma baktıkça değişti.

Köpek alacaklar… Yine bizim idiot’un fikri değişiyor. Ne oldu?

Dolgun saçlarına baktıkça değişti.

Sonuçta idiot oğlan Can her fikir değiştirişinde muhakkak dolgun saçlara bakıyor… ( Ben bir reklam boyunca baktım möö gibi ) Fikri değişiyor…

Sourtimes’ta da ne güzel yazmışlar

‘ blendax’ın eskiden beri reklamları zaten bu tür konuları işlerdi, böyle sloganlar atardı: eski blendax reklamlarını hafızamızdan çıkarıp yoklarsak eğer, erkekleri böyle bi “idiot” moduna sokmaları yeni bişii diil: saçları gören tümm erkekler salak gibi davranıyor, erkekler kendilerini kaybediyor, çevrelerindeki hiçbişiiyi göremiyorlardı: slapstick çekilen bu sahneler, pek de beklendiği etkiyi yapmazdı.. ancak, blendax firması (ya da p&g) aynı reklam ajansıyla çalışmaya devam ettiği sürece ‘bu’ da böyle bi salaklık olarak kalacaktır.. pantene ya da rejoice gibi p&g’ye bağlı şampuanların da reklamlarının başarılı oldukları söylenemez gerçi-
enn azından pantene’deki saç modelleri insanı kıskandırıyor: tek bi kırık bile yok..
neysse,, yani bu reklam sloganı blendax’ın (daha da kötüsü reklamı hazırlayan ajansın..) kırdığı ilk ceviz diildir.. bu gidişle son da olmayacaktır..‘