Psikolojik danışman olmak dürtüsel bir istek olan insanlara yardım etme güdüsünün yansıması.

Psikolojik danışman olmak bir haz, senden yardım talebinde bulunan danışanlarına sunabildiğin katkılarının sonuçlarından memnun olmaya dönük.

Psikolojik danışman olmak bir yaşam biçimi her şeyden ötesi. Bir stil. İletişiminle, bakış açınla, yaratıcılığınla ve diğer danışmanlık gererklilikleriyle.

Psikolojik danışman olmak; gülümsemek, sevinçle, samimi.

4 aya yakın bir zaman önce psikolojik danışman üvanıyla mezun oldum. ve 1.5 aydır fiilen çalışma yaşamının içerisindeyim. Veliler, öğrenciler, öğretmenler, idareciler ve bütünüyle hepsine yönelik bir yardım sürecinin başındayım. İşimde mutluyum. İşimi seviyorum.

Psikolojik danışman olmak, işte bu dediğim andan ibaret.

Aslında Aile ve Evlilik Danışmanlığı dersim için bir kitap arayışı içerisinde olduğum zamanda karşılaştım. Gittim, aldım, okudum ve yarın kitapla ilgili sınıfa bir sunum yapacağım. Güzel güzel methedeceğim.

Kitabımız bir Türk kadını Canan’ın dilinden aktarılmış okuyucuya. Kurgu olmasına rağmen Ebru Hanım’ın mesleki deneyimlerini bir araya getirerek oluşturduğu bir roman. Kitap Canan ve Kemal adlı çiftin evlilik sorunlarını konu alıyor. 50 günlük aşama bir sembol gibi göründü bana. Yazar biraz da okuyucu kitlesini göz önünde bulundurmuş diye düşündüm. İlk günlerde Canan mutsuz bir kadın. Boşanmak istiyor. Kemal ise ilgisiz gibi görünen, kaba saba bir adam olmuş çıkmış. Canan bir arkadaşının önerisiyle aile terapisi almak için Kemal’i ikna ediyor. Ve konu başlıyor. 7 danışma seansının içeriğini özet olarak görebiliyoruz kitapta. Aynı zamanda psikolojik danışmanlık becerileri ve tepkilerini görebilmek fayda verici. Bir Psikolojik Danışman olarak buraları daha dikkat çekici buldum sanırım. İçerik Yansıtma, duygu yansıtma, yapılama, somutlama, gizlilik, gönüllülük ve diğerleri…Bazen kahkaha attığım yerler de oldu. Öfkelendiğim de.

Seanslar ilerledikçe gelişen aile ilişkileri daha ayrıntılı biçimde aktarılmış.

İlk kitabı olmasına rağmen bence güzel bir dil kullanmış yazar. Doğan Hoca’nın kitapları gibi mi acaba diye endişeliydim başlarken ama 2 günde bitirdim. Akıcı ve sade.

Kitabı satın almak için şu anda en uygun fiyatlı adres ilknokta.com ( 11.25 TL.) Piyasa fiyatı 15 TL.

Ebru Tuay Üzümcü 2 çocuk annesi ve aktör Levent Üzümcü ile evli. 2. kitabını da çıkarmak üzere olduğunu öğrendim. Bekliyoruz ve başarılarının devamını diliyoruz.

Bal arısı girdi bugün penceremden içeriye, gazete okuyordum. Tedirgin oldum onu ait olduğu yere doğaya döndürmek için kalktım yerimden. Ve gitti. Bazen sineklerde giriyor odama, kanat sesleri rahatsız ediyor. Onlarda gidiyorlar çok kalmadan. Bazıları geceleri misafirim oluyorlar ama çok rahatsız ettiler mi kapının önüne koyuyorum onları da. Misafirliğin abadından mahrum olanlardan onlar. Ev sahibini rahatsız eden türden misafirler. Hakediyorlar bu muameleyi bence. Yaz kış misafirim olan örümcekler var bir de. Onlara karşı pek misafirperver değilim. Yaşamaları için fırsat tanıyorum çoğu zaman ama direniyor kimisi…

Kar yağar ve heryer temizlenir derler ya ben hiç inanmam. Bahar gelince temizlenir her yer. Çiçekler açınca, kuşlar cıvıl cıvıl ötmeye başlayınca, insanları sokaklarda görünce. Aklıma hep Antalya gelir bu aylarda ve biraz da hüzün. Yine bitecek bu güzel günler diye düşününce. Ama değiyor buna. Tüm kışı yaz gelmesi için beklerim ben. Yaz demek özgürlük demek çünkü. Öğrenci için öğretmen için çalışan için… Yaz demek tatil demek yenilenme demek.

Bu odama giren arı geçen yılda uğramış mıydı acaba bana? Değişmiş biraz, biraz da kilo almış galiba. Ama hala arı, kızdığında iğnesini batırıveren türden. Ucuz kurtuldum gazabından. Oysa ki sadece gazete okuyordum, pencerem açık… Güle güle şimdilik, yarın yine gel olur mu? Ama dostça.

5 Nisan 2009

Güzel bir bahar Pazar’ı

]]> http://www.emrebakir.com/ilk-bahar-gunlugu.html/feed 1 http://www.emrebakir.com/bilgi-islem-daire-baskanligina.html http://www.emrebakir.com/bilgi-islem-daire-baskanligina.html#comments Wed, 03 Dec 2008 23:18:29 +0000 Emre http://www.emrebakir.com/?p=219 11 ay kadar önce şurada yazmıştım ( wordpress.edu.tr ) Bu sabah Bilgi İşlem Daire Başkanlığı’na gönderdiğim mailini aynen aşağıda yazıyorum.

Sayın Bilgi İşlem Daire Başkanlığı Personeli’ne,

İnönü Üniversitesi web sayfasının gün be gün Wordpress’leşmesini ilgiyle takip etmekteyim.  Hatta bazen tek tek bölümleri dolaşıp bu ara nerelerde Wordpress yazılımı kurulup, basit bir temayla güzel üniversitemin bir bilim yuvasının böyle basitleştirildiğini görüyorum.

Siz değerli bilgi işlem personeli bu göndereceğim e-postayı lütfen seslice o sukunet dolu odanızda okuyunuz. Yapacağım eleştirileri de gelişmek adına bir adım olarak görürseniz sizi daha az etkiler.

2 yıl kadar önceydi eski, sade, özensiz bir web sitesi idi www.inonu.edu.tr

Zamanla, Wordpress’inde yaygınlaşmasıyla baktık ki üniversitemizin web sayfalarında da bu özgür ve ücretsiz yazılım kullanılıyor ve bir bakıma da destekleniyordu. Bu sevindirici bir durumdu. Ama tahmin edemezdik ki sizin bizi sevinç içerisinde boğma girişiminde bulunacağınızı. Fakülte web sayfalarına Wordpress kuruldu, veritabanı kullanabilen blog sayfalarındaWordpress kullanıldı, topluluk sayfalarında Wordpress kullanıldı en son olarak da festival sayfasında Wordpress kullanıldı. Biz artık anladık ki ‘ Durmak yok, Wordpress’e devam’ politikası uygulanıyor.

Bir gün sabah kalktığımda acaba üniversitenin anasayfası da Wordpress’leşecek mi diye mübalağalı bir kaygı da yaşar oldum son zamanlarda. Ne gerek var veritabanıyla, yazılımla uğraşmaya bağla mevcut veritabanını da Wordpress’e olsun bitsin!

Bu kaygı hiç geçecek gibi değil ben de sayın bilgi işlem?

Üniversitemizin web omurgasını şöyle bir araştırdığımızda 2000′li yıllardan kalan çekirdek geliyor önümüze. Belediye kaldırımı sanki…

Yaptın mı ? Yaptım. Tamam bitti bırak!

Olmaz ki. Burası üniversite. Üniversite demek bilim demek, teknoloji demek, yenilik demek, gelişim demek.

O yıllardan kalma bilgiler, sayfa hataları, işlevsiz bölümler, acemice hazırlanan görsel tasarımlar, hep bir yerlerinden kırparak yenilenen kısımlar… Eski model bir araba gibi ama antika değil, bilakis harabe!

Otomasyon sistemi! Beni bu e-postayı atmaya teşvik eden son neden de bu. İçler acısı. Şu anda çalışmıyor. Çalışırken durum daha da içler acısı.

1 yılı aşkın süredir hatalı ve siz de biliyorsunuz. Bir girişimde sınıf başarım ilk 10′da, bir diğer girişimde en sonda! Çok mu zor bu sistemi yenilemek, güncellemek! Eğer zor ise siz ne iş yapıyorsunuz merak ediyorum?
O sistemde tahminim 2000′li yılların başından kalma. Garip ötesi renklerle bezenmiş…

Bir dizi eleştiri sayıyorum aşağıda belki ilgilenirsiniz diye;

- http://www.inonu.edu.tr/kongre/ şu adrese bir girip de bakın. akademik faaliyetler sayfası, 2002 yılından kalma kongrenin duyurusu var. Yenileri nerede?

- http://www.inonu.edu.tr/rektorluk/ rektörün konuşmaları bölümü. O sağ tarafta görünmeyen resim ne mi? Ben söyleyeyim Sayın rektörün fotoğrafı. Ne önemi var ki değil mi?

- http://ogrenci.inonu.edu.tr/ Öğrenci İşleri bölümünde kullandığınız temanın copyright ( telif hakları ) kısmını silivermişsiniz ama http://ogrenci.inonu.edu.tr/duyurular.htm buralarda tittle( başlık ) ları değiştirmeyi unutmuşsunuz.
Ki onu da geçtim şu temayı kullanmak ve ana sayfada farklı font/renklerde duyuru yazmak yerine Wordpress kursanız gönlümüz daha hoş olmuş olacak.

- http://www.inonu.edu.tr/ 4 yıldır bu üniversitedeyim , anasayfadaki tablo 4 yıldır aynı, hatta fotoğrafta.

- http://www.inonu.edu.tr/univeng/ Koskoca üniversitenin İngilizce yayınlanan bölümüne bakar mısınız. 1 sayfa. word dosyasıyla mı yapıldı?

- http://www.inonu.edu.tr/linkler/?menu=linkler&sub=links&tip=truni artık ülkemizde farklı üniversitelerde var, size de haber verelim. Onların da bağlantılarını ekleyin.

- http://www.inonu.edu.tr/deprem/ 2007′de takılan deprem istatistik raporları

- http://web.inonu.edu.tr/~sinavmerkezi/ Sınav merkezi bu yıl çalışmadı mı?

- Öğrenci mail sistemi ve otomasyon hakkında söyleyecek sözüm yok zaten. Web sayfalarınız kapanacak diye garip garip sayfalarda şifrelerimizi istediniz. Buna da anlama veremedik.

Buna benzer onlarca gülünç durum.

Altın hata! T.C. Üniversitesinin bir malı, yani devletin malı olan bir üniversite web sunucusu! Kişisel amaçlar için kullanılamaz! Bu sunucuda üniversiteyle ilişkisi olmayan başka bir alan adı park edilemez, yayınlanamaz. Bunu yapmak kanunen suç olmakla beraber buna sizin vicdanınız nasıl elveriyor merak ediyorum.
Neden mi bahsediyorum?

( link gizlendi ) neden her İnönü Üniversiteli’nin web sayfasının sahip olduğu uzantılara sahip değil de bir subdomain de?
Ya da veritabanı kullanma hakkı herkese verilmekte midir?
Yine (İsim gizlendi)’a ait olan – ( link gizlendi ) -( http://whois.domaintools.com/ ( link gizlendi ) ) nasıl oluyor da bu sunucu da barınabiliyor? Siz hepiniz buna göz mü yumuyorsunuz? Ya da bilmiyor musunuz?
Umarım bilmiyorsunuzdur!

O odada bulunan tüm personeli biraz olsun özveriye davet için yazdım bunları.Vicdanım daha fazla sessizliğe el vermediği için yazıyorum. Umarım beklentilerim doğrultusunda karşılık bulabirim…

Emre BAKIR

İnönü Üniversitesi

Psikolojik Danışma ve Rehberlik – 4

Doğduktan kısa bir süre sonra küvezde geçen 1 hafta… ve ardından gelen yıllar.

Teşekkürler dostlarım,

Teşekkürler arkadaşlarım,

Teşekkürler hepinize… teşekkürler.

Buradan devam : http://www.pdrciyiz.biz/showthread.php?t=5044

Finallerimiz başlıyor pazartesi günü, yani 26 mayısta. Bugün günlerden 20 mayıs. Vizelerimizin üzerinden yaklaşık 2 ay geçti. Finallerimize 6 gün var ve bugün sabaha kadar 7 dersimizden vizesi açıklanan hiç sınav yoktu.

Bugün ilk sınavımız açıklandı; Çocuk Hakları. Bizim alana bir hayli uzak ve de işlevsiz olduğunu düşündüğüm bir ders. 85 almışım.

Psikolojik Danışma Kuramları, Kişilik Kuramları, Grupla Psikolojik Danışma, Psikolojik Ölçme Aracı Geliştirme, Sosyal Beceri Eğitimi, Kurum Deneyimi vizesini bilmediğim derslerim.

Şimdi pek muhterem bir takım hocalarım demişlerdi ki bizim tek işimiz sınav kağıtlarını okumak değil… Saygım var birşey demiyorum. Birden fazla işleri olduğuna hiç şüphem yok. Ama neden o kadar işin arasında bu iş, iş gibi görünmemek te? O kadar öğrenci mağdur edilmekte!

Herkes sınavlarını bilse, ona göre hazırlansa pekala daha iyi olmaz mıydı? 2 ay da sınav mı okunur ( okunmaz ) !

Geçen dönem Psik. Dan. Kuramları’ndan bütünlemeye kalacağımı tahmin ediyordum, bu yüzden de bütünlemeye girer öyle giderim diye düşündüm memlekete. Tam 2 hafta tatilde final sınavımın açıklanmasını bekledim. Sınav bütünleme tarihinden önceki gece açıklandı. Mecburen 1 hafta sonraya ertelendi bütünleme sınavı da. Benim 2 haftam bomboş geçti. Benim gibi kimleri…

Pek muhterem bir takım hocalarım yine;

Bize ağır ödevler, sunumlar, raporlar vb.. yükümlülükler verirler. Ama gel gör ki bunlara dönüt almak pek mümkün değildir. Hatta öyle ki vize sınavımızın % 40′ını oluşturacak sunumuzu sunmak için 2 defa derse gittiğimiz halde hocamız derse gelmeyebilir!

Öylesine ilgililerdir ki bir kişiye haber salınsa 65 kişi o kadar sıkıntıya girmeyecek, sabahın erken saatlerinde kampüse git gel masrafına maruz kalmayacak. Ama bizim hocalarımız ilgililerdir!

Öylesine ki Kişilik Kuramları dersinin müfredatın yarısını ancak bitirebilirler, gerisini de biz evde tamamlamak zorunda kalırız.

Öylesine ilgililerdir ki Psikolojik Ölçme Aracı dersini 1 hafta bile işlemeden bizden ölçme aracı geliştirmemizi beklerler!

Öylesine ilgililrdir ki Kurum Deneyimi raporunu bir sürü işlevsiz dosyayla doldurmamızı beklerler ama ne kazandığımız konusunda 65 kişinin de söyleyecek çok az şeyi vardır!

Öylesine ilgililerdir ki….!

Burada susuyorum artık.

Bu sırada 2. Ankara seyahatimi yaptım geldim desem inanır mısınız : )

1 ayı geçti o güzel Ankara seyahatini gerçekleştireli, hergünü bambaşka hatıralarla dolu. Hatırlayabildiklerim eskisine göre daha az ya da zaman zaman aklıma geliyor. 3. günü de hatırladığım kadarıyla yazayım da dedim diğer günler ne olur bilemem.

Sabah yine kalktık 9 civarlarında… 2. günün gecesinde kısaca değindiğim gibi fotoğraf makinam ortalıklarda yoktu. Bir süre bakındık etrafa ama hala görünmüyordu… Bulamadık evde maalesef. Çıktık evden ve Beytepe’deyiz. Bu sefer kimlik kontrolü var nizamiyede… Ama ne kontrol? Görüşme için Tuncay Hoca’yı arayıp onay bile aldılar güvenlik elemanları. Saat 11.10 civarlarında ancak yanında olabildik Tuncay Hoca’nın.Daha doğrusu kapıda karşılaştık ve hemen yemeğe çıktık. O sırada kapıda Yasemin Hoca’yla da tanıştık ayaküstü… ( Yasemin AKMAN: Yök’teki PDR Programı değişikliğine imza atan 4 isimden birisi )

Ardından arabayla Yeşil Vadi’ye doğru yol aldık. Fakülte bahçesinden ayrılırken İbrahim Yıldırım’la da karşılaştık ve yemekte bize eşlik etmek üzere selamlaşmalar…

Yeşil Vadi’deyiz… Güzel bir yemek, sohbet, projemiz, ayrıntılar, Metin, Ben, Nevzat, İbrahim Yıldırım ve Tuncay Ergene… İbrahim Yıldırım’dan meslek odası konusundaki güzel gelişmelerin ayrıntıları ve yemek üzerine içilen türk kahveleri.

Yemek bitiminde çekilen fotoğraflar… Ardından Beytepe kampüsünde biraz gezi sonrasında kayboluş : )

Fatma imdadımıza yetişti : ) Metin’le Nevzat’ı yolcu etmenin vakti yine geldi, Armada, Vatan Bilgisayar vb. yerleri gezmek istiyorlarmış

Ardından tekrar BAM’dayız : ( Özlem, Gülşah, Fatma, Seda, Bilal…

Fotoğraf makinası belki de BAM da unutulmuştu önceki akşam : ) Teşekkürler Özlem.

Öğleden sonra Beytepe’den ayrılma sırası bizdeydi… Güle Güle Beytepe.

Nev-i şahsıma Münhasır saatler ve ardından Nuri’lerin evinde iyi geceler Ankara!

- Dayı Armada’ya gider mi?
- CIK..
- Eyvallah…
Biraz daha bekledikten sonra hem ARMADA yazıp hem de ARMADA’ya giden dolmuş geldi ve bindik. Beytepe’ye vardık saat 10.20 civarlarında. Gariptir ki ilk gün kimlik sorgulaması olmadan girebilmiştik kampüse.

Ders çıkışında bizimle buluşacak olan Fatma‘yı beklemek üzere bir cafe’ye oturduk, bişeyler atıştırdık kahvaltı niyetine. Fatma’da geldikten sonra yavaş yavaş fakülteye yol aldık ve Tuncay Ergene ile uzun zamandır beklenen görüşme. Tuncay Hoca’nın başka bir randevusu nedeniyle yaklaşık yarım saat süren bir bilgilendirme. Ertesi gün saat 11.00′da tekrar görüşmek üzere hoşkalınlar…

Elimizde Tuncay Ergene imzalı Ruh Sağlığı Politikası kitapları

Bizi Beytepe’de avutma sırası Özlem’de… Fatma’nın danışması var ve Özlem’in de yarım saat sonra dersi… City’e kadar bize eşlik eder ve o da gider… Malatya’nın bağrından kopup gelmiş 3 cağız gibi delikanlı yalnız başına bırakılır mı yahuu?

Geyik, muhabbet, yemek vb. şeylerle geçen saatlerin ardından yine başka bir cafe BAM. Bu sefer bize eşlik eden isim Gülşah… Yine muhabbetler

Ne kadar kaldığımızı hatırlamadığım ama oturmaktan kök saldık diyebileceğimiz kadar çok NAHO (emin değilim isminden ), City, BAM, Mayhoş cafe saatleri… Akşam yemeği vakti geldiğinde Mayhoş’tayız. Bize eşlik eden Beytepeli sayısında artış var

Özlem, Fatma, Zehra, Emran, Gülşah ve biz. Yemek ve muhabbet faslının ardından kalktık ve durağa doğru yürüdük. Metin’le Nevzat’ı uğurladıktan sonra ben hala Beytepe’deyim… – Beytepeli -

Yemek ekibiyle bir süre kampüste yürüyüş ve Tekrar o cafelerden birinde oturuyor buldum kendimi, City’deyiz…

Güzel dakikalar, fotoğraflar…

100. Yıl’a yollanmanın vakti geldi heralde. yavaş yavaş yol alıyorum… Garip bir şekilde Ercan’ın evini bulabildim fakat evde değiller

Yolda gelirken düşündüğüm tek şey; günün yorgunluğunun ardından biraz dinlenebilmek. Meğer okey oynamak üzere kahvede olmamız gerekiyormuş. Hadi bakim…

Ercan’la ben, Metin’le Nevzat… Kazanan tarafı tahmin ediyor olsanız gerek?

Ardından evdeyiz… Yine uzun süren muhabbetler belki de uyumalıyız. Uyumadan önce fotoğraflara bakmak geldi içimden. Ama fotoğraf makinası ortalarda yoktu. Nerelerdeydi kiiim bilir ki?

2. geceye de iyi uykular Ankara.

Metin, Nevzat ve Emre…

www.pdrciyiz.biz’in ‘Psikolojik Danışmanlar Mesleki Kimliklerine Sahip Çıkıyor’ adlı projesiydi ziyaretimizin asıl sebebi.

Ankara; gidiyorduk ama kimi tanıyorduk? İletişime geçeceğimiz, yaklaşık 1 hafta boyunca etkileşimde bulunacağımız insanların büyük kısmını hayatımızda 1 defacık bile görmemiştik…

Otobüse 3 kişi bindik ve 2′li koltuklardan arda kalan tek koltukta birimiz oturmak zorundaydık. Bu ben olacaktım, bu durum öylesine gözüküyordu… Taa ki terminalden uzaklaşıpta yolcu almak için durduğumuzda yanıma oturacak kişinin sarhoş olduğunu anlama anıma kadar.

- Merhaba yeğen.

- Merhaba ( burnumun direğini kıracak Efes kokusu )

Koltuktan öne doğru eğilip Nevzat ve Metin’e ne demiştim ki o anda?

Böylece başlayan bir yolculuk… Her sıkıcı yol arkadaşı edindiğimde yaptığım gibi taktım kulaklıkları müzik dinledim 10 saatlik yolculuğun kendimle olduğum anlarında…Şişme yastığım patlak çıkınca mecburi bir durumdu birazda…

Saat 7 gibi AŞTİ’ye indik ki ben o andan itibaren MAŞTİ’ye benzer yanlarını bulmak için zorluyordum kendimi. İsim benzerliği ve işlevi haricinde benzer bir yanı yokmuş meğersem. Böylece bitti bu gereksiz sorgulamam

Biz bavullarımızı henüz indirmiştik ki Nuri belirdi yanımızda. Nuri kim?

Nuri Nevzat’ın Kayseri’den arkadaşı. Gazi Üniversitesi İktisat 3. sınıf. Bizi karşılamaya gelecek ve 1 haftaya yakın kahrımızı çekecek olan ilk tanımadığımız kişi

Bavullarımızı alıp AŞTİ’nin labirent gibi koridorlarından Metro’ya indik. 2 defa o yoldan gitmeme rağmen rehber olmadan yapamam sanırım!

Vee EGO’yla ilk tanışmamız. Ankara’da ilk dikkatimi çeken durumlardan birtanesi de reklam panolarıydı…Birçoğunda ‘BURAYA BAKARLAR’ yazılı reklam vermeye teşvik edici ilanlar vardı. Ama hiçbirisine de ilan verilmemişti. Gerçekten insanlar oraya bakıyorlardı. Ben 1 hafta boyunca baktım, insanların baktığı o yerlerde neden reklam yok diye…

Bir sonraki durağımız Kurtuluş’tu. AŞTİ’den doğruca gelmiştik Kurtuluş’a. Kıbrıs Caddesi – İş Bankası üzeri. Nuri’nin dayısıyla beraber yaşadığı o şirin evin adresi.

Eve girdik kahvaltı, dinlenme ve uyku faslıyla geçen saatler…Nuri’yle de hiç yeni tanışmış bir halimiz yok

Benim için biraz kaygılı, Nevzat ve Metin içinde eğlenceli bir gündü sanırım. Saat 15.00 civarında evden ayrıldık. Nuri’nin deyimiyle adet olan Ankara mekan ziyaretlerini gerçekleştirmek için. İlk durak Anıtkabir. 2 saate yakın müze gezisi ve sonra hediyelik satış bölümü… Nevzat’ın 5 gün sonraki doğumgününe yatırım addettiği bize hediye alma anı

2 saati bulan ziyaretin ardından ayrıldık Anıtkabir’den. Yürüyerek Kızılay’a doğru gidiyoruz… Kızılay, insanlar, kalabalık ve Ankara resmiyeti. Buluşma anı yaklaştıkça tedirginliği artan ben ve Ankara’nın tadını çıkaran Nevzat, Metin ikilisi.

Kızılaydayız… Namı değer Karanfil sokakla tanışmak için atıyoruz adımlarımızı. Akşam Yemeği vakti diyordu midemiz bize ve onun sesini dinledik.

Saat 18.30 Gima önü. Heyecan, kaygı, tedirginlik, sevinç, mutluluk vb. duyguların hepsinin bir arada bulunduğu ender anlardan.

Gima önü diye tarif edilen yerde bir Gima arayışına girmemek lazımmış meğerse, bunu da çok fazla sorgulamamak. Ankara’dayız hemşerim, herşey resmiiii.

Telefonda seni göremiyorum diyen bir ses ve karşımda Özlem. Haa haa haa… Bu kalbin atışları yavaşlamalı, hakim olmalıyım o kanın tüm vucuduma çivi çakar gibi hızlı yayılmasına

Karanfil sokak civarlarında özensiz bir çiçekçi tarafından özensizce yapılmış kırmızı gül ve yürüyüş. Kahve evine doğru… Ve oradayız. Mistik ve otantik bir hava, harika bir mekan. Kaygım, endişem kontrol edilebilir düzeyde. Vücuduma hükmedebiliyorum 1 saat evveline nisbeten. Kahve faslından sonra tekrar Kızılay’ın sokaklarında yürüyüş, hiç eksilmeyen kahkahalar…

Saat 21.15 civarında Ercan’la Gima önünde buluşma faslı yaklaşıyordu. Geceyi de Ercan’ın evinde geçirmek üzere. Kızılay’da Metro’dan ayrılış ve Gima olmayan Gima’ya doğru yürüyorum. Vardığımda Nevzat, Metin ve Ercan beni bekliyor olacaklardı zaten. 2 yıla yaklaşan bir hasb-i halimiz olmasına rağmen Ercan’la da ilk yüzyüze görüşmemiz. Ve yine hiç yabancılık yok. 100. yıl- Balgat minübüslerine binmek üzere Güvenpark’ın yukarısına doğru yürümeye başladık. Gece acıkma olasılığımızı gözönünde bulundurarak simitleri almayı da unutmadık

Ercan mutfağını sadece buzdolabı bulundurmak için kullandığı için bu gereksinim

Dolmuşta devam eden muhabbetler ve 100. yılda indik. Biraz alışveriş hemen yakındaki süpermarketten. Ardından Ercan’ın evindeyiz. Gece boyu uzun uzadıya devam eden muhabbetler. 3-4′ü bulan saat ve belki de uyku vaktidir. Sabah bizi Beytepe bekliyor. Aslı maksadımızın heyecanı var yine… İyi uykular Ankara.