Saatlerdir ocakta kaynamaktan simsiyah olmuş ama soğuk havada aldırış bile edilmeden elimize aldığımız bardaklarda çaylarımızı yudumluyorduk. Ancak Akçadağ’da bir köy kahvesinde bulunabilecek türden muhabbetlere şahit oluyordu akademik dilin monotolunluğundan sıkılmış kulaklarım. Bu arayıştan olsa gerek hemen kulak kabarttım ortamda konuşulanlara. İçimde belli belirsiz bir mahcubiyet ve keyif. Ancak bu kadar dalga geçebilirdim kendimle. Tadını doyasıya çıkarıyordum gülünç duruma kendimi düşürüp bir çocuk kahkahasıyla alay etmenin. Ne kendimi alabiliyordum konuşulanları gizlice dinlemekten ne de başka bir yerde olsa tadına bile bakmayacağım çayı yudumlamaktan. Ancak Akçadağ’da bir köy kahvesinde varabilirdim böyle bir lezzetin tadına.

Bir yakını ölen küçük bir dükkan sahibinin cenaze haftası dükkanı kapatıp kapatmaması idi benim merakımı celbeden konu. Benden ziyade de köylülerinkisini. Birisi cenaze sahibinin yaptıklarını yadırgarken, bir diğer kahve sakinide kendi yakınını kaybettiğinde kapadığı dükkanını emsal göstererek, cümlesine noktayı koyduğu anda omzunu dikleştirip çayını yudumluyordu. Etrafındakilerden onay bekler gibi. Tabi yaa sesleri işitilince idi sanırım çayını bitirip, çay kaşığını çay tabağının yanından alıp bardağın içine koydu.

Derken bir diğeri sözü alıyor ve yine alabildiğince taşlıyordu cenaze sahibini. Para hırsı insanın gözünü bu kadar da bürümez ki canım. Allah var yukarıda. İnsan bir güncük de olsa kapamaz mı dükkanını? Çay bardaklarını toplamak için masaya yanaşan kahvecide onları onaylıyor. Kim bilir belki de müşteri diye…

Hayatınızda bir başka yerde daha rastlamanızın mümkün olmadığı dedikodular bunlar. Alabildiğince doğal, alabildiğince samimi ve alabildiğince inançlı. Makam, mevki, kariyer ya da buna benzer şeylerden arınık ama esaslı dedikodu.

Ancak Anadoluda herhangi bir köy kahvesinde rastlayabileceğiniz ve için için kendinize gülebileceğiniz türden bir dedikodu.

Anadoluda bir köy kahvesinde…